شبان‌گاه

بر سینه‌ی صخره‌ای عظیم

ابرکِ طلایی

              اتراق کرد

سحرگاه

شتابان و رقصان

به اوجِ لاجورد روانه شد

            

ردّ ِ نمناکی اما

به پیشانیِ صخره‌ی تنها

                  بر جای مانده‌است

اکنون

       صخره

به اندیشه‌ای ژرف غوطه می­‌خورَد

و می­‌گِرید آهسته

                    به پهنای دشت.

 

میخاییل  لِرمانتاف