این خانه قشنگ است ولی خــــانه من نیست

این خاک چه زیباست ولی خاک وطـــن نیست

آن کشـــــور نو آن وطــــن دانـــش و صنــــــعت

هـــرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کــهن نیست

در مشهد و یزد و قم و سمــــــــــنان و لرستان

لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست

 در دامـــــن بحـــــر خــــــزر و ساحـــــــل گیلان

موجی است که در ساحــل دریای عدن نیست

در پیــــــــکر گـــــــل های دلاویز شـــــــــمیران

عطری است که در نافه ی آهــوی ختن نیست

آواره ام و خســــته و سرگشـــــته و حـــــیران

هرجا که روم هیـــــچ کجا خــــــانه من نیست

آوارگی و خانه به دوشــــــــی چه بلایی است

دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست

من بهر که خوانم غـــــزل سعدی و حــــــافظ؟

در شهر غریبی که در او فهم ســـــخن نیست

هــــــــرکس که زند طعـــــــنه به ایرانی و ایران

بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست

پاریس قشــــنگ است ولی نیست چو تهــــران

لنــــدن به دلاویزی شـــــــیراز کــــــــهن نیست

هر چـــــند که سرســـــــبز بود دامـــــــــنه آلپ

چون دامن الــــبرز پر از چین و شـــــکن نیست

این کوه بلند است ولـــــــی نیست دمـــــــاوند

این رود چه زیــــــــباست ولی رود تجن نیست

این شهرعظــــیم است ولی شهرغریب است

این خانه قشنــگ است ولی خانه من نیست

شعر از خسرو فرشیدورد